Het was zover, Indy moest toch echt naar de dierenarts in oktober voor haar spuitje.
Vol goede moed ging ze in haar spiksplinternieuwe draagmand. Best ruim en comfortabel met mn kussentje moet ze gedacht hebben want ze ging er zo in.
Ja, dat dacht ze vast, maar eenmaal de voordeur open wist ze al hoelaat het was.
Indy kan zeuren, dat doet ze wel eens vaker met mekker geluiden (het is niet anders uit te leggen als meh meh) en kleine bromgeluidjes. Maar tijdens de autorit, die gelukkig maar 10minuten duurt maakte ze het toch wel erg bont. Met Indy op schoot in haar mandje gingen we vol goede moed opweg, een beetje lachend om de protesterende geluiden die ze maakte terwijl ik nog liefdevol een massage kreeg door de tralies heen (stukje geruststelling?). Alleen werder die steeds luider, en toen we bij de dierenarts binnenkwamen en ze de typische geur rook verstarde ze helemaal.
Ze ging in een lage houding liggen, oren in haar nek en ogen op half scheel modus. Ze was zo aan het staren, dat ze mij niet eens aankeek. Pas toen mijn hand in de kooi ging om haar gerust te stellen ontspande ze een beetje.
Na flink tegenhouden toch uit de mand gekregen en een spuitje gehad van de dierenarts. We kregen flinke complimenten omdat onze dame er prachtig uit ziet, mooie ogen heeft en heel mooi slank en gespierd is. Ze weegt nu 3,75 kilo, bijna een kilo meer dan het laatste bezoek toen ze gesterilliseerd werd. Lijkt veel nu ik het zo opschrijf, maar de dame is ultra slank en kan blijven eten lijkt het wel. Hier ben ik uiteraard zeer jaloers op!
Zijn nu wel extra benieuwd naar wat hij van Lizzy vindt met haar super mooie tekening en kleur. Die dame is in vergelijking met haar zus nergens bang voor!
En Indy? Die ik heb ik nog niet verteld dat dit verhaaltje elk jaar terug komt..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten